***
Poznaliśmy się podczas podpisywania płyty „Up All Night” w centrum handlowym w Londynie. To mogło przytrafić się każdej Directionerce, a padło na mnie. Stałam w kolejce z kubkiem kawy w ręku. Gdy nadeszła moja kolej ruszylam w stronę Louisa i potknęłam się o kabel od głośnika. Całą kawę wylałam właśnie na niego (Lou). Tak już mam – jestem ofiarą losu. Chłopcy zaczęli się śmiać (do tej pory nie wiem czy ze mnie, czy z Louisa, a może z nas obojga), a mi zrobiło się strasznie głupio. Zaczęłam przepraszać BooBear’a , lecz on tylko się uśmiechnął i wyciągnął do mnie rękę. Ja, sierota, wyciągnęłam swoją i dopiero po kilkunastu sekundach zorientowałam się, że jemu chodziło o płytę… Szybko wcisnęłam mu ją w rękę, spuściłam wzrok i podeszłam do Harrego. Wszyscy podpisali płytę a ja – zażenowana, ale szczęśliwa ruszyłam w stronę metra. Obejrzałam wszystkie podpisy i otworzyłam pudełko. Nie wiem czego się tam spodziewałam – może zawdzięczam to mojej kobiecej intuicji, ale o dziwo(!) znalazłam tam jakiś ciąg cyfr (dla niewtajemniczonych: numer telefonu). Postanowiłam zadzwonić pod dany numer. Wyjęłam telefon z torby i wpisałam cyfry. Wcisnęłam połącz i przyłożyłam komórkę do ucha. Po trzech sygnałach usłyszałam męski głos.
- Halo? – spytał ktoś.
- Halo? Kto mówi? – zapytałam zaciekawiona.
- To ty wylałaś dzisiaj kawę na Louisa?
- Taaak, ale co to ma do rzeczy? I kto mówi?! – odparłam zażenowana.
- Louis Tomlinson – odparł głos w słuchawce. Telefon wysunął mi się z ręki, ale szybko go złapałam.
- T-ten Louis Tomlinson?!!
- A znasz jakiegoś innego? – zaśmiał się on.
- Skąd mam wiedzieć, że to na pewno ty? – zapytałam podejrzliwie.
- Hmmm… Już wiem! Byłaś ubrana w miętową sukienkę, a gdy wyciągnąłem rękę po płytę chciałaś dać mi swoją.
- Dobra, załóżmy, że to ty. Po co dałeś mi swój numer?
- Zaciekawiłaś mnie. Poza tym byłaś inna od innych fanek. Nie krzyczałaś, nie skakałaś…
- No cóż było mi głupio. Jeszcze raz przepraszam – przerwałam mu.
- Nic się nie stało i tak już kończyliśmy – zaśmiał się – Może dasz się zaprosić na spacer?
Zamurowało mnie. Louis z ONE DIRECTION zaprasza mnie na spacer. Chyba śnię.
- J-j-jasne… Bardzo chętnie – wyjąkałam.
- To jesteśmy mniej więcej umówieni. Do zobaczenia – odparł i rozłączył się.
A ja stałam jak wryta na środku przejścia i patrzyłam jak odjeżdża moje metro. W tym momencie nie obchodziło mnie to. Byłam najszczęśliwszą dziewczyną na świecie.
________________________________________________________________
Hej, to moje pierwsze opowiadanie więc byłabym wdzięczna za KAŻDY komentarz
czytasz=komentujesz (o ile ktokolwiek to czyta :\) może chociaż ze dwa komentarze będą pod tym rozdziałem? Byłabym wdzięczna ;)
